درام كنشي تقليدي است كه در زمان حال عرضه مي شود و در برابر چشم تماشاگر رويداد هاي واقعي و يا تخيلي گذشته را بازسازي مي كند ، از اين رو درام ويژگي یگانه اي دارد ، زيرا ويژگي هاي شعر روايي و هنرهاي ديداري را درهم مي آميزد يعني هم بعد زمان دارد و هم بعد مكان ؛ درام روايتي است كه به صورت ديداري در آمده و تصويري است كه توان حركت در زمان را بدست آورده .

درام در اصل كلمه ايست يوناني ولي امروز در اكثر زبانها به كار برده مي‌شود ، نزديكترين تعبيري كه در زبان فارسي براي آن مي‌توان يافت كروار يا به فعل در آوردن وقايع يك داستان مي باشد از سوي ديگر كلمه ي درام به مفهوم وسيع به كليه ي آثاري اطلاق مي شود كه توسط هنرپيشه در روي صحنه نمايش تجسم ميابد .

از سده ي هجدهم به بعد يعني از زمانيكه نويسندگان فرانسوي از جمله ديدرو ، بومارشه و ولتر درباره هنر نمايش رسالتي را نگاشتند ، كلمه درام مفهوم جديدي پيدا كرد ، نويسندگان مذبور تمام نمايش ها يا نمايشنامه هاي واقع گرايانه را كه به مسائل و جريانات زندگي عادي مردم ارتباط دارد و جنبه احساساتي آن قوي و از جلال و عظمت تراژدي عادي بود درام مي ناميدند .

از اشكال درام يكي درام ليريك (lyricdram) يا درام نمايي است كه از قديمي ترين اشكال درام بازمانده از يونان باستان است ، زبان اين درام شاعرانه و ادبي است و گاه موسيقي نيز در آن نقشي داشته است ، آثاري كه متضمن انديشه هاي بزرگ حكمت و فلسفه زندگي و حقايق طبيعت باشد در زمره ي آثار عالي دراماتيك بايد محسوب شود ، اين را ارسطو در كتاب مشهورش « فن شعر» به تفضيل توضيح داده است .

به عقيده ي بسياري از صاحب نظران درام كاملترين وسيله براي بيان فكر و احساسي بشر . درام الگوي رفتار اجتماعي را بنا مي نهد ، ارزش ها و خواست ما را شكل مي دهد و به جزئي از زندگي فانتزي جمعي مردم تبديل شده است .

ملودرام (melodram) :

ملو درام از دو كلمه يوناني «ملو» به معني آواز و سرود و «درام» يا «دراما» كه به كليه ي آثاري اطلاق مي شود كه توسط بازيگران در روي صحنه نمايش تجسم ميابد تشكيل شده است ، در اصطلاح ملودرام نمايشي است كه غالباً با موزيك و رقص همراه است و بين گفتگو ها و بازيگران موسيقي نواخته مي شود . اين نوع نمايش كه از شكل هاي به اصطلاح مردم پسند تئاتر محسوب مي‌گردد ، در اواخر قرن هيجدهم در فرانسه مورد توجه قرار گرفت و مقبول تماشاگران افتاد .

در اين نوع نمايش كه آميخته اي از لحظات غم انگيز و تراژيك به همراه نكات كميك و خنده دار است ، صحنه هاي هيجان انگيز و احساساتي به وفور مورد استفاده قرار مي گيرد ، موسيقي نيز مي كوشد تا گفتگو ها را موثر تر و هيجان انگيز تر كند .

در اين نوع نماش ها بازيگران مي خندند ، گريه مي كنند ، هيجانات خود را به بازي مي كشند ، مسرور و مشعوف مي شوند ، آواز مي خوانند ، مي رقصند ، فرياد بر مي آورند و مي ميرند و تماشاگر مجموعه اين رفتار ها دستخوش هيجان و لذت مي شود .

اگر تراژدي به تعبيري شريف ترين نوع احساسات بشري را دربر مي گيرد و روح را پالايش مي دهد ، ملودرام

در سطح نازل تري اين احساسات را به كار ميگيرد ، ملودرام بيشتر به زندگي اشخاص و افراد معمولي و فرودست مي پردازد ، مشخصاً با حقايق زندگي واقعي به طور تام و تمام منطبق نمي‌شود و اين ادعا را هم ندارد كه حقيقت زندگي را توصيف كند ، اما با اصول و قواعد تئاتري منطبق است .

با پيدايش درام رومانتيك كه زباني تغزلي را به كار گرفت به مرور از رواج نمايش‌هاي ملو درام كاسته شد و پيدايش سبك هاي هنري جديد در قرن بيستم از عوامل ديگر اين امر بود .

 نويسنده : سيد عبدالحسين نقوي   

منبع:كتاب تئاتر و رسانه ها " منصور خلج "